Wat is de relatie tussen de krediet- en klimaatcrisis? Een ‘blije’ minister Cramer somt in het Aedes-magazine van november jongstleden alleen maar kansen op. ‘De kredietcrisis biedt juist een prachtige kans om niet alleen uit het oogpunt van milieu, maar ook uit economisch perspectief tot een duurzaam systeem te komen. Juist nu moeten we niet bang worden om te investeren.’

 

Haalbaar doel

Veel aandacht gaat uit naar de ambitie om in 2020 klimaatneutrale nieuwbouw te realiseren.
Haalbaar door slimme pilots in combinatie met de aanscherping van de EPC in de periode tot 2020. Maar de echte kwantitatieve opgave schuilt natuurlijk in de bestaande voorraad van 2,4 miljoen huurwoningen. De afspraak om hier 20% te besparen in de periode van 2008 tot en met 2018 is amper onderbouwd. Toch is het een hard gegeven in het recente Convenant energiebesparing corporatiesector. Hoe haalbaar is deze doelstelling? Atriensis heeft inmiddels voor tientallen corporaties de besparingspotentie van hun bestaande bezit bepaald. Hieruit blijkt dat er grote verschillen bestaan in de energetische kwaliteit tussen corporaties onderling. Belangrijkste oorzaken zijn enerzijds de gemiddelde leeftijd van het woningbezit en anderzijds het beleid op energiebesparingsgebied in de laatste decennia.

Maatwerk

‘Dit convenant met die besparing van 20% is geen last maar een lust.’ Veel corporaties zullen hier anders over denken dan minister Cramer. Het onderzoek van Atriensis toont aan dat die doelstelling voor corporaties met relatief jong bezit of een actief besparingsbeleid zeer lastig en kostbaar is. Omgekeerd hebben corporaties met relatief oude en beperkt nageïsoleerde woningen er geen al te zware kluif aan. De conclusie is helder. De algemene doelstelling vereist lokale vertaling. Ook sluit besparingsbeleid bij voorkeur naadloos aan bij het bestaande beheer. Alleen dan zijn de financiële en organisatorische gevolgen overzichtelijk.