Hoe is 2008 voor corporaties te typeren? Een thriller? Een soap? Een koningsdrama? In ieder geval een spannend verhaal met een open einde. En de beide hoofdrolspelers in dit drama (Vogelaar en van Leeuwen) vervullen straks geen rol bij het inkleuren van het vervolg. Sinds de bruteringoperatie medio jaren negentig hebben de corporaties in relatieve luwte aan hun nieuw verworven autonome status kunnen werken. Begin 2009 is hier een einde aan gekomen en staat de sector in het brandpunt van de publieke en politieke belangstelling.

Logica?

De afgelopen tijd leed allereerst de huurliberalisatie schipbreuk. Vervolgens de lancering van de heffing om 40 (Vogelaar-, kracht-) probleemwijken erbovenop te helpen. Al te concrete plannen zijn er niet. Wel de terugkeer van het geloof in de met geld maakbare samenleving. Corporatiemiddelen ter bestrijding van criminaliteit, werkloosheid en verloedering? Hoewel de pot met honing nog maar deels gevuld is, zwermen de bijen er al omheen. Als klap op de vuurpijl ging de Tweede Kamer ook nog akkoord met de vervroegde invoering van winstbelasting. Er is toch geld genoeg.

Terwijl de overheidsbemoeienis met de corporatiesector toeneemt, volgt tegelijk de behandeling als marktpartij door introductie van vennootschapsbelasting. Hoe te reageren op deze ogenschijnlijk tegenstrijdige behandeling?

Welke strategie?

Op hoofdlijnen zijn er twee strategieën. Ten eerste de verdediging versterken. Denk hierbij aan het claimen van vergaande controle over aanwending van de pot voor de probleemwijken. Of aan uitstel van voorgenomen investeringen ter dekking van de nieuwe aanslagen. Dreigen met uittreding. Ten tweede keuze voor versterking van de aanval. Terug naar de oorspronkelijke doelstellingen. De prestatievelden van het BBSH als leidraad. Samen met klanten en belanghouders volop (lokaal) aan de slag. Betaalbare en goede huisvesting in leefbare wijken en dorpskernen voor hen die daar zonder hulp niet over kunnen beschikken. Genoeg denkwerk dus. Verdedigen of aanvallen? Veel wijsheid toegewenst.